Dag 06, het binnenland in & een leeg hotel met waterval en toekans

Do 27 augustus - van Puerto Viejo de Talamanca naar Sarapique

Vanochtend regende het flink aan de kust. Reden voor ons om het binnenland maar eens op te zoeken. Dat deden we uiteraard pas na het ontbijt, want eten doen we graag. De rit was tot aan Guapiles bekend, zo reden we eergisteren vanaf daar naar Puerto Viejo. Eerst een uurtje richting Limon en dan nog een uurtje naar Guapiles. Daar gooiden we de benzinetank weer vol, tanken gaat hier wel wat anders als in Nederland. Er staat nog een pompbediende die voor je tankt, je hoeft je auto niet uit en iedereen laat zelfs de motor gewoon draaien. Daarna zijn we het laatste half uurtje gaan rijden naar het hotel. De wegen hier vielen mee. Wel een heuvelachtige slingerweg, maar zonder gaten en dan mag je al niet meer klagen. 

Anderhalve kilometer voor ons hotel kwamen we bij de toegangspoort. Daar gaven we onze naam door en men opende de poort. Via 2 hangbruggen die in Nederland niet door de bouwkeuring komen kwamen we aan bij het hotel. De poortwachter had gebeld, want men stond al met een drankje voor ons klaar. Goed voor elkaar. Er zijn naast ons nog 2 andere gasten, behoorlijk rustig dus. Dat klinkt voor ons een beetje als het begin van een horrorfilm, zo'n spookachtig leeg hotel. Onze kamer was lekker ruim en prachtig. Voor de kamer zit nog een veranda, waar we uitkijken over een grasveld met bomen.

Dit resort heeft een eigen waterval, Cascada Malatoba, en daar zijn we naar toe gelopen. Dat hadden we wat onderschat. We liepen een uur om er te komen en dat binnen de grenzen van het resort. Ondertussen stond Metteke bijna op een slang, voor zowel de slang als Metteke is slachtofferhulp aangevraagd. Een uur lopen in 30 graden betekent ook lekker zweten. Na een tijdje vroegen we aan man op een paard of de waterval nog ver was, maar dat zou nu nog 10 minuten zijn. Hij had gelijk. Eenmaal bij de waterval ben ik er mooi ingesprongen. Heerlijk verfrissend. Omdat het hotel zo leeg is, was er ook helemaal niemand. Dat maakt het wel een prachtige ervaring. Vervolgens iets minder verfrissend een uur teruglopen. Het blijkt achteraf 3,7 kilometer enkele reis te zijn. Het is een aardig groot terrein, als je ruim 5 kilometer na die toegangspoort nog steeds binnen de hekken bent. 

Eenmaal weer op de kamer hebben we met een biertje uitgerust op de veranda. In de bomen verderop zaten enorm veel vogels, waaronder kolibries en toekans. Erg mooi om die dieren zo te zien. We hoorden nog meer geschetter van vogels, om de hoek bleken wel een stuk of 100 witte vogels in een boom te zitten. Het lijken wel allemaal witte reigers.

In het restaurant hebben we lekker gegeten. Grappig dat de kok en de ober gewoon met zijn twee aan een tafeltje zitten te wachten tot je aan komt lopen en dan gaan ze voor je aan het werk. Metteke nam een vissoepje waar ze dan meteen hele krab in gooien. Hier ontkwam ik er niet aan en kreeg wel weer een portie rijst bij het eten. Je hoeft in ieder geval niet lang te wachten, aangezien de kok alleen voor ons aan het werk was. We hebben het fototoestel verbinding laten zoeken met de tablet. Dat lukte na een paar keer knoeien. Daardoor heb ik ook wat foto's bij het bericht van Tortuguero toegevoegd. 

Zwartsnaveltoekan

Aalscholver

Boom vol koereigers