Dag 09, een warme rivier & zweten bij een waterval

Zo 30 augustus - Arenal

We zijn vroeg op pad gegaan. Eerst weer 8 km over de onverharde weg en dan richting la Fortuna. Onze eerste stop was tegenover het Tabacon Hotel. Het gebied staat er om bekend dat de vulkaan het water verwarmd, waardoor overal hot springs ontstaan. Ongeveer alle hotels bieden deze hot springs aan, maar de entree is behoorlijk prijzig en ze maken er een zwembad van. Daardoor lijkt het gewoon alsof je in een warm zwembad zwemt. Via TripAdvisor wisten we dat je in het riviertje wat hier stroomt ook lekker warm water hebt, maar dan voor niets. Mooie bijkomstigheid is dat het in de bossen ligt, leek ons leuker als een zwembad. Je moet wat klauteren om er te komen, maar daarna lig je tussen de stroomversnellingen in een warm bad. Heerlijk! Vooral Metteke was er niet uit te krijgen. Langs de kant liep ook nog een wasbeer, die er overigens anders uitziet dan zijn neef in Noord-Amerika. Zonde dat de lokale mensen de wasbeer vervolgens pringles gaan voeren. In ieder geval kunnen wij de wasbeer ook van de lijst strepen. (Dit hebben we later nagezocht, het bleek een neusbeer.)

Na het badderen zijn we verder gereden richting een waterval, Catarata La Fortuna. Bij de entree moet je tekenen voor je gezondheid, omdat de weg aardig zwaar zou zijn. Naar beneden was niet zo'n probleem. De waterval zelf is schitterend. Ineens knalt er uit een groene muur een stroom water, die beneden uiteen spat in het water. We zaten er vlakbij op de stenen en het geeft een heerlijk frisse nevel. Na een tijdje gingen ook wij weer naar boven. Dat is in deze temperatuur met deze luchtvochtigheid inderdaad een martelgang. Volgens mij ben ik wel een liter zweet verloren in die 10 a 15 minuten. Metteke had daar een stuk minder last van. Terwijl ik aan de waslijn hing te drogen, is Metteke in het bijbehorende winkeltje gaan neuzen. 

Eenmaal boven wilden we naar de krater lopen. We informeerden bij de kassa, maar daar werd ons  echter verteld dat dit 2 uur heen en 2 uur terug lopen zou zijn. Dat werd ons wat te gek en het zou er ook voor zorgen dat we niet heel lang rond konden kijken. Je wil echt voor het donker de onverharde weg naar ons hotel hebben afgelegd. Ik in ieder geval wel. We besloten vast wat terug te rijden. Onderweg hebben we een 'lunch' gehad bij El Novillo. Een tip van José de kikkerboer. We aten beide een churrasco of hoe het ook heten mag. We kregen zo'n grote en heerlijke lap vlees, geweldig! Ik kreeg het met moeite op, Metteke heeft de rest meegenomen.

Later bij het hotel hebben we na een heerlijk middagdutje, het is immers vakantie, nog even bij het meertje onder het hotel gekeken. De bewolking om de vulkaan was nu ietsje minder. De top was helaas niet vrij, maar je kon wel mooi zien hoe de lava stroomde. Er kwam vervolgens zo'n lompe onweersbui aan dat we blij waren dat we niet naar de krater zijn gaan lopen. De stroom knalde er volgens de mensen hier in het hele gebied uit. We hebben wat kaarsjes gekregen bij de receptie en ook bij het restaurant onder kaarslicht gegeten. De kok had een mijnwerkers helm op om te zien wat hij deed. Dit geeft dineren bij kaarslicht weer een nieuwe dimensie. We moesten goed opletten bij het teruglopen naar de kamer, er liepen erg grote padden over het pad. Midden in de nacht schrokken we weer wakker omdat er ineens een paar lampen aangingen op de kamer. Nu werkt het allemaal weer en kunnen we straks na het ontbijt de koffers weer pakken.

Witsnuitneusbeer