Dag 18, apen bij het ontbijt & nog één keer een park in

Di 8 september - Manuel Antonio 

Toen we vanochtend de deur openden, was het al druk bij het zwembad. Een behoorlijke groep aapjes maakten de boel onveilig. Die waren er van hun ontbijt aan het genieten. Deze zijn zo gewend aan mensen, dat we op een meter afstand konden komen. Na wat zoeken op internet blijken dit wit-schouder-kapucijn-apen te zijn. 

Daarna gingen we naar de buurman, dat is een restaurantje en daar kunnen wij ons ontbijt halen. Na ons ontbijt naar binnen te hebben geschoven, zijn we naar Manuel Antonio gelopen. 10 minuten vanaf het hotel. De ingang is een commerciële chaos. Gidsen die zichzelf aanbieden, verkopers van allerlei rotzooi, heel wat anders dan de andere parken tot nu toe. Het schijnen vooral Amerikanen te zijn die gebruik van de gidsen maken. Het klopt dat die mensen vaak eerder wat zien dan wij dat doen, maar als ze met wat Amerikanen omhoog staan te turen hebben we ook wel in de gaten waar je zo ongeveer moet zoeken. 

Bij de parkingang hebben we wat snoep af moeten staan, ondanks dat het voorverpakt was. Men wil niet dat de apen en wasberen dit van je kunnen stelen. We hebben aardig wat gezien in de vroege ochtend; een stroompje wat doorgaat als waterval, een commando kikker, meerdere luiaards, leguanen, dus dat viel ons niet tegen. We hadden ons snoep best kunnen houden, we hebben geen stelende apen gezien. Die zaten allemaal bij ons hotel.

Het park heeft een paar mooie stranden. Kan zo in een Bounty reclame. Op een van deze strandjes hebben we lekker wat geluierd, net als de leguanen naast ons. Op het tweede strand kwamen we de twee dames tegen, die we ook in Tortuguero als reisgezelschap hadden. Leuk om de ervaringen weer even met elkaar te delen. We hebben op het populairste strand samen gewaakt over de tassen, want daar proberen de wasberen wel gewoon je tas te openen waar je bijstaat. Dat leverde wat meer begrip op voor het in beslag nemen van het snoep. Daarna zijn we nog een ronde langs wat uitkijkpunten gelopen. Aardig zweten weer. Op de terugweg hebben we nog weer een hert en een luiaard gespot. De dames waren met de auto en hebben ons netjes voor het hotel afgezet. Bedankt en waarschijnlijk tot nooit meer ziens! Dit was ook weer een mooi park, maar ook meteen het drukste park wat we hebben gehad. 

Na de dagelijkse regenbui hebben we nog een stuk over het strand gelopen. We hebben flink over de rotsen geklommen, want in het zeewater wat daar achterblijft zagen we allemaal krabben, zeesterren en een zee-egel. We liepen nog tegen de stroom in van een riviertje dat uit de bergen kwam, lekker koud water. Toen zagen we ineens een bordje dat je hier niet mag zwemmen en de krokodillen niet mag voeren. Uh, krokodillen? Laten we dan maar uit het water gaan. We hebben ze overigens niet gezien, maar in dit geval waren we daar denk ik wel blij mee. 

Tegen de avond zijn we nog even teruggelopen richting de ingang van het park, omdat daar wat restaurantjes zitten. Even wat anders als de buren. Dat is een paar honderd meter onverlicht, maar dat was genoeg om een paar keer wiet aangeboden te krijgen. Bijna altijd bleven we in het donker bij onze plek van overnachten, nu begrijp ik ook wel weer waarom. Morgen begint min of meer de terugreis, dan rijden we terug naar San José.