Dag 20, bruisend San José & terug naar huis

Do 10 september - van San José via Panama en Schiphol naar huis

Het regende, we wilden nog even in San José kijken, maar regen is geen goede motivator. We mochten bij de receptie wat paraplu's lenen en zo zijn we uiteindelijk toch even in de stad gaan kijken. Leek Metteke leuker dan niets doen. Volgens mij doet deze stad normaal al wat troosteloos aan, de regen maakte dat niet beter. We hadden uit de reisgids een paar mooie pleinen gehaald, maar als dat de mooie pleinen al zijn, bespaar ons dan de lelijke... Metteke heeft van mij wel verplicht met gebouwen op de foto gemoeten, het was immers haar idee. Vooraf las ik bij verschillende websites dat San José vaak te snel verlaten wordt door toeristen, maar de moeite waar is om even voor te blijven, daar ben ik het volstrekt mee oneens. We hebben wel de voorraad souvenirs aangevuld, maar gingen maar weer snel richting hotel. Nog 1 keer vanaf het dakterras papegaaien kijken, dat zien we thuis niet zo vaak. Helaas viel er nu, op 1 verstopte papegaai na, niet zo heel veel te zien. 

Rond het middaguur kwam onze taxi naar het vliegveld en kon de lange reis beginnen. Op het vliegveld was het enorm rustig, we konden direct inchecken en er stond ook geen rij bij de security. We mochten dus nog ruim 2,5 uur op ons vliegtuig wachten. De tijd hebben we wat gedood door een schandalig duur broodje te eten en daarna konden we naar Panama, waar we een uurtje later arriveerden. We zagen al een grote KLM staan, dus geen gezoek naar de gate. Toevallig stapten onze buren uit Rincon de la Vieja tegelijk met ons in het vliegtuig, ik heb niet durven vragen of ze nog meer parken hebben overgeslagen tijdens het verblijf. 

Deze vlucht duurde lekker lang. We hebben af en toe wat geslapen, blijkbaar zijn we niet echt vliegtuig-slaapmensen. We kregen gelukkig wel goed te eten en te drinken aan boord en na flink wat series en films kwam Schiphol in zicht. Binnen een kwartier waren we door de douane en stonden we bij de bagageband, waar de koffers al op lagen. Zo snel hadden we dat nog nooit gehad, dat is een prettige gewenning! Nog even een bakje koffie op Schiphol en toen naar huis, home sweet home!

Costa Rica is echt prachtig, wat een diversiteit aan natuurschoon hebben we hier gezien. Zo gek was het nog niet om dit in het regenseizoen te doen. Het was nergens echt druk op de toeristische stukken en eigenlijk is er geen enkele dag echt helemaal verregend voor ons. Het land is echt een aanrader!

Bontkeelsaltator

Grote kiskadie

Dag 19, nog even krokodillen kijken & papegaaien in de hoofdstad

Wo 9 september - van Manuel Antonio naar San José

We zijn vanochtend direct gaan kijken of die aapjes toevallig elke ochtend bij ons hotel zitten, maar dat was helaas niet het geval. Waarschijnlijk roven ze vandaag wel de tassen leeg in het park. Na het ontbijt wilde Metteke graag nog even op het strand liggen. Aangezien we alleen 3 uur rijden naar San José op het programma hadden, kon dat zat. Als we daar maar om 5 uur zijn om de auto in te leveren. We hebben dus nog heerlijk even gezwommen in de oceaan en in het zwembad. Heerlijk relaxed.

Eenmaal onderweg kwamen we na anderhalf uur weer langs Tarcoles. Toch maar even krokodillen kijken dan... Goede keuze, vorige keer zagen we ze alleen zwemmen vanaf de brug, nu lagen er een stuk of 20 te zonnen. Er was er 1 met een stuk touw om zijn bovenkaak en zelfs 1 zonder bovenkaak. Er gooide er een local stukken fruit naar toe om reacties uit te lokken, beetje jammer weer. We hebben er bij 1 van de restaurantjes wat gegeten, terwijl er een flinke onweersbui losbarstte. Tijdens het rijden regende het daarbij zo hard dat zelfs de mensen hier slechts 40 op de snelweg reden. Het leek gewoon avond, zo donker. 

Via de tolwegen kwamen we uiteindelijk in de drukke stad. Gelukkig hoefden we daar slechts een 5 km door te rijden. Drukke straatjes waar iedereen maar wat doet en verkeersregels bijna niet bestaan. Eenmaal bij het hotel hebben we onze Suzuki Jimny geparkeerd, gelukkig geen lekke band gehad. We hebben een kamer naast het flinke dakterras. De eerste nacht wisten we niet eens dat er een dakterras was. Niet dat we daar in het donker iets aan hadden gehad, maar toch. Toen we daar wat dronken vlogen er weer flink wat groene papegaaien die ravotten in de bomen in de buurt. Eind van de middag kwam iemand van de autoverhuur om onze wagen weer in beslag te nemen. Eigenlijk een stuk prettiger dat men het gewoon op komt halen, in plaats van dat jij naar hen toe moet gaan. 

We zijn verder gewoon in het hotel gebleven, San José komt op ons niet als een bruisende metropool over en ik betwijfel ook of het zo verstandig is om in het donker in deze wijk rond te wandelen. 

Costa Rica was een idee van Metteke, waar ik in het begin best even over twijfelde. Metteke heeft ruimschoots haar gelijk gehaald, wat een prachtige natuur hebben we gezien. Zo compleet anders dan de reis van vorig jaar. Amerika draaide echt om de landschappen, terwijl hier juist de aandacht ligt op wat er in het landschap rondloopt. Jammer dat we de rode papegaai niet van dichtbij hebben gezien, maar verder hebben we denk ik meer van dichtbij gezien dan vooraf verwacht. 

Dat gaan we toch wel missen, al dat wildlife en het hele dagen op slippers kunnen lopen!

Zwartbuikfluiteend

Amerikaanse purperhoen

Roodmaskeraratinga

Texaanse koningstiran

Dag 18, apen bij het ontbijt & nog één keer een park in

Di 8 september - Manuel Antonio 

Toen we vanochtend de deur openden, was het al druk bij het zwembad. Een behoorlijke groep aapjes maakten de boel onveilig. Die waren er van hun ontbijt aan het genieten. Deze zijn zo gewend aan mensen, dat we op een meter afstand konden komen. Na wat zoeken op internet blijken dit wit-schouder-kapucijn-apen te zijn. 

Daarna gingen we naar de buurman, dat is een restaurantje en daar kunnen wij ons ontbijt halen. Na ons ontbijt naar binnen te hebben geschoven, zijn we naar Manuel Antonio gelopen. 10 minuten vanaf het hotel. De ingang is een commerciële chaos. Gidsen die zichzelf aanbieden, verkopers van allerlei rotzooi, heel wat anders dan de andere parken tot nu toe. Het schijnen vooral Amerikanen te zijn die gebruik van de gidsen maken. Het klopt dat die mensen vaak eerder wat zien dan wij dat doen, maar als ze met wat Amerikanen omhoog staan te turen hebben we ook wel in de gaten waar je zo ongeveer moet zoeken. 

Bij de parkingang hebben we wat snoep af moeten staan, ondanks dat het voorverpakt was. Men wil niet dat de apen en wasberen dit van je kunnen stelen. We hebben aardig wat gezien in de vroege ochtend; een stroompje wat doorgaat als waterval, een commando kikker, meerdere luiaards, leguanen, dus dat viel ons niet tegen. We hadden ons snoep best kunnen houden, we hebben geen stelende apen gezien. Die zaten allemaal bij ons hotel.

Het park heeft een paar mooie stranden. Kan zo in een Bounty reclame. Op een van deze strandjes hebben we lekker wat geluierd, net als de leguanen naast ons. Op het tweede strand kwamen we de twee dames tegen, die we ook in Tortuguero als reisgezelschap hadden. Leuk om de ervaringen weer even met elkaar te delen. We hebben op het populairste strand samen gewaakt over de tassen, want daar proberen de wasberen wel gewoon je tas te openen waar je bijstaat. Dat leverde wat meer begrip op voor het in beslag nemen van het snoep. Daarna zijn we nog een ronde langs wat uitkijkpunten gelopen. Aardig zweten weer. Op de terugweg hebben we nog weer een hert en een luiaard gespot. De dames waren met de auto en hebben ons netjes voor het hotel afgezet. Bedankt en waarschijnlijk tot nooit meer ziens! Dit was ook weer een mooi park, maar ook meteen het drukste park wat we hebben gehad. 

Na de dagelijkse regenbui hebben we nog een stuk over het strand gelopen. We hebben flink over de rotsen geklommen, want in het zeewater wat daar achterblijft zagen we allemaal krabben, zeesterren en een zee-egel. We liepen nog tegen de stroom in van een riviertje dat uit de bergen kwam, lekker koud water. Toen zagen we ineens een bordje dat je hier niet mag zwemmen en de krokodillen niet mag voeren. Uh, krokodillen? Laten we dan maar uit het water gaan. We hebben ze overigens niet gezien, maar in dit geval waren we daar denk ik wel blij mee. 

Tegen de avond zijn we nog even teruggelopen richting de ingang van het park, omdat daar wat restaurantjes zitten. Even wat anders als de buren. Dat is een paar honderd meter onverlicht, maar dat was genoeg om een paar keer wiet aangeboden te krijgen. Bijna altijd bleven we in het donker bij onze plek van overnachten, nu begrijp ik ook wel weer waarom. Morgen begint min of meer de terugreis, dan rijden we terug naar San José.