Dag 17, walvisvaarders

Ma 7 september - Manuel Antonio: Marino Ballena

Het is maandag, het park Manuel Antonio is dicht, dus we hadden wat anders moeten verzinnen. Bij Tarcoles zat er een gids van andere bezoekers bij ons in het bootje, die tipte ons dat we een zeer grote kans op walvissen hadden, bij het plaatsje Uvita, Marino Ballena. Dit is een nationaal park in de zee. Tijdens deze maanden zogen de moeders hun jong in het warme water, omdat er geen orka's en witte haaien hier zwemmen. Dat is een uurtje rijden vanaf ons hotel. We hebben de dame van de receptie gisteren laten bellen. Het kon, maar op het heerlijke tijdstip van 8 uur in de ochtend. Na wat getwijfeld te hebben, want het was ook niet bepaald gratis, besloten we het maar te gaan doen. Het alternatief is een dagje luieren aan het strand. Als we ook maar één humpback zien, dan zijn we blij dat we het gedaan hebben.  We zijn dus vroeg op pad gegaan en reden vrij eenvoudig naar onze afspraak toe. Zo voegden we relatief onverwacht nog een extra nationaal park aan ons lijstje toe. 

We verzamelden in het dorpje, waar we gelukkig een ontbijtje kregen. Daarna bracht men ons met een busje naar de boot.. Er zaten nog 4 andere toeristen in het bootje, twee uit Spanje, twee uit de VS.  Binnen 10 minuten hadden we het eerste stel walvissen gevonden. Het jong komt het vaakst adem happen, dat is al mooi, maar de moeder meet 15 tot 18 meter, dat is pas indrukwekkend. Helaas komt de 4 meter brede staart niet boven het water uit, dat doen ze alleen als ze daarna diep gaan duiken. We hebben flink wat foto's geprobeerd te maken, met wisselend succes. De oceaan is aardig ruig en het bootje deint behoorlijk op en neer. Uiteindelijk hebben we tijdens de tour 10 verschillende humpback whales gezien, wat imposant! Verder zagen we nog 2 green turtles (deze soort zagen we op het strand bij Tortuguero) die aan het paren waren. Schijnen ze 3 dagen over te doen, dat geeft de mannen wat stof tot nadenken. Ook zagen we pelikanen, fregat vogels en nog meerder soorten. Ondanks de misselijkheid van Metteke (al haar filmbeelden trillen) was dit een enorm hoogtepunt! Achteraf weer zeer tevreden dat we dit hebben gedaan. Eind van de ochtend zat deze tour er al weer op en hadden we de middag alsnog vrij om te luieren aan het strand. 

Onderweg terug zagen we een of ander pizzatentje, waar we maar even gestopt zijn voor de lunch. Eenmaal bij het hotel begon het te onweren, dat duurde maar even. De regenbui hield echter wel vrij lang aan. De temperatuur daalt daardoor zo hard, dat de oceaan gewoon warmer was dan de lucht. Dus ik heb denk ik de grootste hot tub van mijn leven gepakt. Heerlijk. Bij het afspoelen van het zoute water in het zwembad, lag er een leguaan langs de kant. Pas op een meter vindt ie dat je te dichtbij komt en dan schiet ie weg. Blijven mooie beesten. 

Morgen dan eindelijk het park in, we moeten volgens de routeplanner 9 minuten lopen naar de ingang. Ben benieuwd!