Dag 04, hobbel de bobbel naar het zuidwesten

Di 25 augustus - van Tortuguero naar Puerto Viejo de Talamanca

Vanochtend was het tijd om Tortuguero te verlaten. We hebben er veel gezien, ik heb er enorm gezweet, maar het was tijd om wat anders te gaan bekijken. Na het ontbijt hebben we de koffers weer volgepakt met klamme kleren (het droogt er gewoon niet) en zijn bij de steiger gaan staan. Het boottochtje duurde ongeveer een uur en daarna hebben we nog bijna anderhalf uur in de bus gezeten tot aan Guapiles. Bij het restaurant kregen we nog een gezamenlijke lunch. Tortuguero was geweldig. De boottochtjes en het regenwoud maakten dit een fantastische ervaring. We hebben al zo veel verschillende dieren gespot, er is zeker geen spijt van dit deel van de reis. We namen afscheid van ons reisgenoten en melden ons netjes bij de verhuurder van de auto's. 

Vanaf dit punt namen we de huurauto mee. Vorig jaar een soort monstertruck, maar nu moeten we het met zijn kleine, tamme neefje die eigenlijk nicht is doen. Een Suzuki waarbij we de achterbank plat moeten gooien zodat er koffers inpassen. Een 4 wheel drive, alhoewel we dat nog niet nodig hebben gehad. Het geeft wel een nieuw avontuurlijk tintje aan deze vakantie. Fijne bijkomstigheid is dat we nu naast elkaar geen reisgezelschap meer hebben, dat ligt ons een stuk beter dan een hele groep en een vast programma. De eerste rit met deze Suzuki ging aardig, veel achter een karavaan vrachtwagens aan rijden. Soms hebben ze hier zelfs een stukje weg tussen de gaten gelegd. Goed voor je kijken en proberen de grootste gaten te ontwijken, zonder dat je op de andere weghelft schiet. 

Waarschijnlijk rijden er zo veel vrachtwagens op deze weg, omdat de weg van de hoofdstad San José, naar Limon, waar de grootste haven van het land gaat. Het stadje Limon bestaat uit verschillende containeropslag bedrijven met daar tussenin weer wat kleine golfplaten huisjes. Het ziet er behoorlijk armoedig uit allemaal. Als ik het goed heb begrepen is het zuidoostelijke deel van het land ook het minst toeristisch. Vanaf het havenstadje konden we op een nieuwe weg weer aardig doorrijden. Deze weg is vanaf Limon naar een uithoek van het land, hier reed inderdaad nog amper vrachtverkeer. Dit laatste uurtje naar Puerto Viejo reed dan ook een stuk gemakkelijker en comfortabeler. 

Vlak voor Puerto Viejo sloegen we af, een kilometer lang onverharde weg op. Trillen in de auto, maar al gauw kwamen we bij Hotel Banana Azul. De blauwe banaan als ik het goed vertaal. Dit hotel wordt gerund door een stel Amerikanen. Het hotel is schitterend. We hebben een balkon dat groter is dan de kamer en we horen de golven op het strand uiteen spatten. Op het balkon hebben we een heerlijke hangmat. Na het inchecken hebben we nog gebruik gemaakt van het strand, ik heb zelfs de flinke golven nog getrotseerd. Men gaf ons wel het advies om op het strand niet te ver af te dwalen van het hotel, er waren al wel eens eerder mensen beroofd. In de schemering hebben we aan het zwembad nog lekker een Mojito gedronken en ook het diner namen we bij het hotel. Even heerlijk relaxen na een best wel lange en intensieve reisdag. Vanuit de hangmat tik ik nog even dit verslagje, onder het genot van een cerveza. Vannacht laten we de deuren lekker open voor het geluid van de golven. Het bed heeft een klamboe, waardoor we wel het geluid, maar geen insecten hebben. Wat zal dat lekker slapen!